„Uprowadzenie Czombego nadaje stosunkom Czombe—Mobutu jeszcze jeden wymiar i odsłania drugie dno problemu kongijskiego. Nieliczne ujawnione do tej pory w sprawie porwania Czombego okruchy faktów przemawiają za tym, że padł on ofiarą z góry ukartowanej gry. Gry stanowiącej jeden ż elementów coraz bardziej zaostrzającej się belgijskoamerykańskiej rywalizacji o wpływy w Kongu. Porwanie Czombego to posunięcie strony amerykańskiej w tej grze. Wyszło bowiem na jaw, że w całej tej sprawie maczała palce amerykańska agencja wywiadowcza CIA, albowiem samolot uwożący Czombego należał do pewnej firmy lotniczej z siedzibą w księstwie Liechtenstein, finansowanej właśnie przez CIA. Firma ta w dniu porwania Czombego zwinęła swoje interesy...
Można z tego wnosić, że w swych rozgrywkach z Belgami o usadowienie się w Kongu Amerykanie nie tylko nie stawiają na Czombego — człowieka Union Miniere, wychowanego i wykształconego w Belgii, powiązanego tysiącem nici z Belgami, mającego ambicję władać „tylko" Katangą — ale że uważają go za człowieka „spalonego"; za polityka, którego należy wyeliminować z gry. Prawdopodobnie i oni zrozumieli już to, co skądinąd jest od lat całkiem oczywiste; mianowicie to, że w obecnej sytuacji politycznej w Afryce Czombe nie tylko nie jest już w stanie osiągnąć swojego głównego celu, tzn. na trwałe oderwać Katangę od Konga, ale że ponadto swoją bezceremonialną postawą i bezwzględnymi środkami działania wpływa na radykalizację nastrojów w Kongu. Skąd już następny wniosek, że Czombe czynny, Czombe wciąż od nowa organizujący swoje katangijskie wyprawy jest bardzo szkodliwym anachronizmem. A więc trzeba go usunąć. Oczywiście najlepiej — w majestacie prawa. Aby jednak „legalnie załatwić" Czombego, trzeba go dostarczyć Kinszasie, gdzie już prezydent Mobutu czeka nań z wyrokiem śmierci. Samolotowi z Czombem na pokładzie za cel lotu wyznaczono Algierię, co do której nietrudno było przewidzieć, że dostawszy w swoje ręce największego zbrodniarza wojennego Afryki, skwapliwie odstawi go do Kinszasy.“(13)