„Młodość w takiej masie, w takim natężeniu Siwy, zmęczony kelner, który przetarł serwetką stolik, wydał mi się ludzki. Nareszcie jakaś pomarszczona twarz, jakieś kurze łapki... Piłem piwo i zastanawiałem się, czy jestem stary. Przypomniało mi się, jak pewnego razu w sypialni ojca rozległ się łomot i sapanie. Wpadliśmy z bratem do pokoju i ujrzeliśmy go w furii — Kretyn! Idiota! — Na podłodze leżała ciśnięta książka. Trzasnął nią o podłogę kiedy się natknął na określenie „pięćdziesięcioletni starzec", którego gdzieś użył Balzak. Tu, w Marsylii, po latach złożyłem cichy hołd jego przeczuciom.
— wchłonięci przez młodość i wyizolowani młodością. Na Zachodzie przebiega to mniej jaskrawo niż w Polsce (trzeba było nocy sylwestrowej w Marsylii, żeby doznać owego szoku wyobcowania) — w krajach kapitalistycznych społeczny napór nowych roczników jest ograniczany przez kapitał, który przedłuża suwerenność generacji starszej, posiadającej. Ale w Polsce w kraju odmłodzonym przez socjalistyczną industrializację W kraju, gdzie nie ma prywatnych kapitałów, jedynym kapitałem jest młodość. Między uposażeniem miesięcznym 2 tys. zł a 5 tys. zł kryje się mniejsza różnica niż między 20ym a 50ym rokiem życia. Ludzie powyżej czterdziestki w sensie obyczajowym czują się bezsilni, młodość stała się nie tylko warstwą w społeczeństwie — stała się walorem. Co my ich obchodzimy Nasze tańce są niezdarne, nasza przeszłość mizerna. Nasze doświadczenia Wydają im się poczciwie nędzarskie. Zanudzamy ich tangiem i wojną, piszemy o grozie faszyzmu. Czy są za to odpowiedzialni — za to, że w naszej młodości Hitler objął władzę co“(9)