„11 161 to przygnębia ! Nagle rektor kiwa kilka razy głową i mówi — Naturabriie, że przy pierwszej okazji otrzyma on swe pieniądze napowrót.
—Oczywiście.
—Doprawdy, że je otrzyma. Muszą to chyba zrozumieć wreszcie owi wielcy panowie n steru wiedzy, że zasłużyłem sobie na stypendjum.
Biedny rektor Oliwer, i jemu działo się nienajlepiej, taki był pokrzywdzony i tak ile traktowany. Posiadał słuszność jasną, jak słońce, ale słuszność tę posponowały niewykształcone, gminne mniemania. Miał więc kapitulować Stanowisko zmuszało go trzymać się dumnie, podkreślać siebie i co swoje, możnaby mu nawet wybaczyć i to, że przesadzuł, mówiąc, ile to chłopcy umieli języków i matematyki, w rzeczywistości umieli ogromnie mało, nie chcieli się uczyć, lecz przebywaU w kuźni stryjka, lub szukali przygód. Nie wiodło się rektorowi, nie widział owoców godnych swej pracy.
Wszedł p. Fleming zmęczony i z zapadniętą piersią, lecz uśmiechnięty i kłaniający się, suchotnik, pacjent, w ubraniu — kawaler — Dzieńdobry pani! Skłonił się też rektorowi.
— Siedzimy tu i gawędzimy, — mówi panna dEspard. — Rektor był uprzejmy i opowiedział mi o stosunkach w swojem miasteczku. 162
Pan Fleming siada i pyta ze wzrokiem utkwionym w stół — Jest co nowego w gazetach“(15)