„1 gibkości, by skutecznie amortyzować siłę upadku z kilkumetrowej wysokości. Uczymy się więc tak zwanych przewrotek, które rozkładają energię uderzenia na całe ciało, zmniejszając niebezpieczeństwo kontuzji przy zetknięciu z ziemią. Do tego celu służą nam przede wszystkim rynnyzjeżdżalnie i owa parametrowa platforma, z której skaczemy ze ściągniętymi razem nogami po kilkadziesiąt razy dziennie, rolując na twardym gruncie przewrotkami. Podciągamy się i wywijamy kozły na rozhuśtanych trapezach. Zwisamy w spadochronowej uprzęży, wprawiając się w krzyżowaniu szelek i ściąganiu odpowiednich linek nośnych. Ułatwia to wykonanie zwrotu w powietrzu przy rozwiniętym spadochronie i pozwala na wygaszenie nadmiernego balansu jego czaszy. Trenujemy wreszcie szybkie uwalnianie się z uprzęży w przypadku, gdyby wiatr wlókł czaszę i skoczka po ziemi. Siłę wiatru zastępują skutecznie koledzy, ciągnąc w biegu linki przytwierdzone do szelek spadochronowych delikwenta.
W końcu przychodzi czas na skoki przez dziurę. Każdy otrzymuje kolejny numer. Ja jestem dwójką (number two). Siad płaski przy otworze. Jeden za drugim, po trzech z każdej strony. Na komendę despatchera, zwanego przez nas wykidajłą „Action station number one", numer pierwszy podsuwa się do samej krawędzi dziury i na okrzyk „go!" chwyta za szwy kombinezonu na udach, rzucając się w nią ze złączonymi nogami. W momencie gdy pierwszy skoczek znika pod podłogą, to samo czyni numer drugi, trzeci i następne. Z boku wygląda to tak, jakby jeden drugiemu skakał na głowę. Ale chodzi o szybkość, aby do minimum zmniejszyć rozrzut lądowania na ziemi.“(4)