„— Nawet gdybyś wymienił mi samego Szatana, znajdę przeciwko niemu pancerz, jakiego wasi dogmatycy nigdy nie mieli i mieć nie będą, bo tylko ja jeden posiadam go w dzisiejszych czasach i noszę go nie wstydząc się — to religia!
— To prawda — odrzekł Gilbert — Wasza Królewska Mość zachował wiarę jak święty Ludwik.
— I muszę ci oświadczyć, doktorze, że na tym polega cała moja siła. Wie pan, że kocham naukę, uwielbiam osiągnięcia matematyków i wie pan, że formuła algebraiczna sprawia mi ogromną przyjemność. Kiedy jednak spotykam ludzi, którzy wykorzystują algebrę, aby zaprzeczać religii i posuwają vię aż do ateizmu, wtedy sięgam do wiary, która zarówno wywyższa mnie ponad nich, jak i stawia niżej od nich. Wyżej, o ile chodzi o dobro, niżej — gdy w grę wchodzi zło. Widzisz więc, doktorze, że jestem człowiekiem, któremu można wszystko powiedzieć, że jestem królem, który potrafi wszystkiego wysłuchać.
— Dziękuję Waszej Królewskiej Mości za te słowa — cdrzekł Gilbert z pewnego rodzaju podziwem. — Jest to prawie przyjacielskie wyznanie, którym zostałem zaszczycony.
— Pragnąłbym — pośpieszył dodać nieśmiało Ludwik XVI — by cała Europa usłyszała to, co mówię. Gdyby Francuzi umieli odczytać w moim sercu całą moc i całą tkliwość, jaka jest w nim zawarta, sądzę, że mniej by się mi przeciwstawiali.“(12)