„— Co do mnie — oświadczył Seurat — potrzebuję całego roku na namalowanie obrazu. — Czy sądzi pan, że mogę go sprzedać jakiemuś nędznemu stolarzowi za pięć sous
— Da pan swoje małe studia.
— Dobrze, ale jeśli restauratorzy nie zechcą wystawić
— Ależ zechcą, na pewno!
— Dlaczego by nie Nie będzie to ich nic kosztowało, a ozdobią swoje lokale.
— A jak się wziąć do tego Kto wynajdzie odpowiednie lokale
— Już o wszystkim pomyślałem — zawołał Vincent. — Zrobimy ojca Tanguy naszym menażerem. On wynajdzie lokale, zawiesi obrazy i zainkasuje pieniądze.
— Doskonale, to właściwy człowiek!
— Rousseau, bądź tak dobry i pędź po ojca Tanguy! Powiedz mu, że chcemy z nim omówić ważną sprawę.
— Na mnie nie liczcie — oznajmił Cezanne.
— Jak to Dlaczego — obruszył się Gauguin. — Obawiasz się, że oczy ludu splamią twoje cenne płótna
— Nie. Tylko z końcem miesiąca wracam na stałe do Aix.
— Niech pan spróbuje, panie Cezanne — namawiał Vincent. — Jeśli się nie uda, nic pan się straci.
— Dobrze więc.
— Kiedy skończymy z restauracjami, zabierzemy sie do burdeli — radził Lautrec. — Znam większość właścicielek tych lokali na Montmartre. Klientela tam jest lepsza i moglibyśmy osiągnąć wyższe ceny.
Ojciec Tanguy przybiegł podniecony. Rousseau powiadomił go tylko ogólnikowo, o co idzie. Okrągły kapelusz słomkowy siedział mu krzywo na głowie, a pulchna, drobna twarz promieniała zapałem.“(8)